Zasady gry w tysiąca

Talia

Talia ma 24 karty, od dziewiątki do asa w czterech kolorach: kier, karo, trefl i pik. Wszystkie razem są warte 120 punktów.

Meldunek

Król i dama w jednym kolorze to para.

Parę meldujesz, gdy zaczynasz lewę królem albo damą, a drugą kartę pary masz w ręce. Można to zrobić także w pierwszej lewie.

Dostajesz punkty za meldunek, a jego kolor staje się atutem i już w tej lewie bije inne kolory. Następny meldunek zmienia atut.

Każdy kolor można zameldować tylko raz w rozdaniu. Kto zagra króla albo damę bez meldunku, punktów za parę nie dostaje.

Licytacja

Rozdaje się po kolei: po każdym rozliczonym rozdaniu, także po bombie, karty rozdaje następna osoba po lewej.

Każdy dostaje siedem kart, trzy leżą zakryte w musiku.

Gracz po lewej rozdającego ma obowiązkowe sto. Dalej po kolei podbijasz pełnymi dziesiątkami albo mówisz pas. Kto spasuje, w tym rozdaniu już nie licytuje.

Bez pary licytujesz najwyżej do 120. Każda para wśród siedmiu rozdanych kart podnosi ten limit o wartość swojego meldunku.

Licytację wygrywa ten, kto jako jedyny nie spasuje. Gdy pozostali od razu spasują, gra ten, kto miał obowiązkowe sto.

Meldunki się sumują: z parą kier i parą karo licytujesz do 300.

Słaba karta

Jeśli w siedmiu rozdanych kartach masz mniej niż 18 punktów i nie masz pary, przy swojej pierwszej decyzji w licytacji możesz poprosić o nowe rozdanie.

Pokazujesz wtedy swoje karty, wyniki się nie zmieniają, a ten sam gracz rozdaje jeszcze raz. Same cztery dziewiątki nie wystarczą, liczą się punkty.

Musik

Musik odkrywa się wszystkim. Grający, czyli zwycięzca licytacji, bierze go do ręki i oddaje każdemu przeciwnikowi po jednej zakrytej karcie.

Potem mówi, ile gra: tyle, ile wylicytował, albo więcej, pełnymi dziesiątkami, najwyżej do 120 plus wartość par, które ma teraz w ręce.

Bomba

Raz na partię każdy może rzucić bombę, ale tylko na obowiązkowe sto, którego nikt nie podbił. Rzuca ją grający, gdy zobaczy musik, a zanim odda karty. Rozdanie kończy się wtedy bez gry: grający nic nie zyskuje ani nie traci, a każdy przeciwnik dopisuje sobie 60. Kto ma 800 albo więcej, nic nie dopisuje.

Przy stole ze znajomymi można przed pierwszym rozdaniem wybrać grę bez bomby.

Lewy

W lewie każdy kładzie po jednej karcie. Pierwsza wyznacza kolor wyjścia. Lewę bierze najwyższy atut, a gdy atutu w niej nie ma, najwyższa karta w kolorze wyjścia.

Pierwszą lewę zaczyna grający, każdą następną ten, kto wziął poprzednią. Na początku nie ma atutu.

Musisz dołożyć do koloru wyjścia i, jeśli możesz, pobić kartę, która na razie bierze lewę. Gdy nie masz tego koloru, musisz przebić atutem, jeśli możesz. W przeciwnym razie kładziesz dowolną kartę.

Liczenie

Grający liczy punkty z wziętych kart i swoich meldunków. Jeśli ma co najmniej tyle, ile wynosi kontrakt, dopisuje sobie kontrakt, nic ponad. Gdy brakuje choćby punktu, kontrakt mu się odejmuje, a wynik może spaść poniżej zera. Przeciwnicy dopisują swoje punkty z kart i meldunków, zaokrąglone do dziesiątek: 24 to 20, a 25 to 30.

Przykład

Nikt nie ma jeszcze 800 punktów. Grasz 120. W lewach bierzesz karty warte 74 punkty i meldujesz parę kier za 100. Razem 174, więc dopisujesz sobie 120, nic ponad. Przy 119 punktach odjęłoby ci się 120.

Basia bierze karty warte 29 punktów i melduje parę pik za 40: razem 69, zaokrąglone do 70. Frankowi zostają karty warte 17 punktów, zaokrąglone do 20.

Próg 800

Kto przed rozdaniem ma 800 albo więcej, jako przeciwnik nic nie dopisuje. Dopóki ma tyle, punkty dopisuje tylko za ugrany kontrakt.

Koniec partii

Po rozliczeniu rozdania wygrywa ten, kto ma co najmniej tysiąc. Jeśli do tysiąca dobije grający, wygrywa on, nawet gdy przeciwnik ma więcej.

We dwoje

Każdy dostaje dziesięć kart, a cztery leżą zakryte jako dwa musiki po dwie. Limit licytacji to 120 plus pary w tych dziesięciu kartach.

Obowiązkowe sto ma ten, kto nie rozdaje. Pierwszy licytuje rozdający, a pierwszy pas kończy licytację.

Grający wybiera musik w ciemno i odkrywa go, także przy stu. Bierze go do ręki i odkłada dwie dowolne karty, zakryte. Drugi musik zostaje zakryty.

Gra się dziesięć lew. Kto weźmie ostatnią, dostaje też drugi musik i odłożone karty, z ich punktami. Słabej karty we dwoje nie ma.

Bombę rzuca się po wzięciu musiku, przed odłożeniem kart.

Całe zasady gry we dwoje

We czworo

Rozdający nie dostaje kart i nie gra w tym rozdaniu. Od początku widzi musik, ale go nie zdradza. Pozostała trójka gra jak we troje.

Za musik rozdający dopisuje po 50 za każdego asa i wartość pary, jeśli leżą w nim król i dama jednego koloru. Kto przed rozdaniem ma 800 albo więcej, nic za musik nie dopisuje.

Po bombie 60 dostają tylko grający przeciwnicy, a rozdający dopisuje swój musik.

Przy naszym stole

Nie ma beczki.

Boty nie podglądają cudzych kart. Po każdym rozdaniu w „Pokaż karty” możesz sprawdzić, kto co wziął.

Inne odmiany

W tysiąca gra się w wielu odmianach. Przy innych stołach możesz spotkać na przykład:

• beczkę: kto dojdzie do jej progu, na przykład 880 punktów, ma kilka rozdań na dojście do tysiąca, inaczej spada z beczki;
• próg na 900 zamiast na 800;
• meldunek dopiero od drugiej lewy albo dopiero po wzięciu lewy;
• zakryty musik, gdy gra się obowiązkowe sto;
• inną bombę, na przykład kilka na partię albo inne punkty dla przeciwników, a także grę w ogóle bez bomby;
• nowe rozdanie za cztery dziewiątki albo przy innym progu punktów.